Boş zamanlarımda psikoloji okurum. Çünkü aynı zamanda kullanma klavuzu okumak gibi bir hobim vardır. İlaç prospektüslerine karşı da boş değilim. Okuduğum kitapların çoğunda insanın yetişkinlik halinin genelde çocukluktan miras kaldığı yazıyor. Ben küçükken bana her denileni yapan, hep cephe alınıp oyunun dışında tutulan, hep 5-6 kişi toplanıp dövülen gözlüklü çocuktum. Uzun bir süre hiç hayır demedim. Kendi istek ve arzularım olabileceğinin düşüncesi aklıma gelmek şöyle dursun, azcık zorlasam uzun dalga radyo yayınlarını alacak kafamın yanından bile geçmedi. Ben şu yaşıma kadar benlik diye bir şeyin farkında olmadan yaşadım neredeyse. Kendime ait olan şeyleri hep ikinci plana atıp yaşadım. Bunun bana getirdikleri hafif olmadı haliyle. Kendi yapabileceklerimin farkında olmadan, yarı özgüvenli bir halde yaşadım. İstediklerim hep hayallerde kaldı. Ama buna dur demek ölümcül derecede zaruri olmuştu artık..
Etrafımdakilerle ilişki içinde olmayı absürd bir şekilde reddedişim bana kendimi daha rahat gözleyebilme fırsatı vermişti. Bende zaman zaman içinden çıkamadığım şeylerin üzerine gider, bir psikolog edasıyla en güncel halinden en başına kadar didiklerdim. İşte dün bitirdim o yolculuğu. Hayatta tek başıma var olabileceğimi ve istersem her şeyi yapabileceğimi farkettim. İlaç prospektüslerine hala boş değilim ve boş zamanlarımda artık nörokimya üzerine makaleler de okuyorum. Son paragrafı klişeler üzerinden sonlandıracağım. Bir şey klişe haline geldi diye doğruluğundan bişe kaybedecek değil. Çoğu insanı psikiyatriye sokup içine kimyasallar sıkıştırılmış şeyler içiren o his kafadaki görünmez sınırlardan, bariyerlerden fazlası değil. Günümüz toplum hiyerarşisini meydana getiren, farklı kişilere farklı hitaplarla yaklaşmamıza sebep olan, o kıza açılamayıp başkasının elde ettiğini görünce 70lik devirten, çok daha fazlasını yapabilecekken gereksiz yere azıyla yetinmeyi telkin eden, havaya kalkan yumruğu havada tutan, gırtlaktan geçip dışarı çıkmasına ramak kalan küfrü dalağa kadar geri yollayan, Pavlov'un köpeğini yavşağın önde bayrak flama taşıyanına çeviren, kafadaki şartlanmalardan ve bariyerlerden fazlası değil.
Not: Selectra kullanan 10 erkekten 5,12314 ü iktidar sorunu yaşıyor.
Ucu ucuna yetişebildim yine kaybolanın izine. O vakte kadar onu aradığımdan değil, onu hatırlamadığımdan boşa geçti o vakit. Şimdi peşimden kovalarken koca bir benlik ordusu, ben bir harabede yazıyorum son bildiklerimi, elimde kendime ait olan tek şeyimle; fenerimle...
En gerekli şeyin en zamansız mekansız çıkışı çoğu zaman kötü yollara sürüklerdi seni hatırlar mısın? O zamanlarda da çok duyardın beni orada burada. Bir ara farklı bir ses oluşunu reddedip o sesin sahibinin sen olduğuna tümden kanaat getirdin. Tabi sonraları asla bilemeyeceğin soruları da beraberinde getirecekti o ses. Sadece ilerlemek istedin, ama sadece istedin. Yaptığın şey sadece oturduğun yerden gidebileceğin en uzak mesafeyi bulmaktı çoğu zaman. İstediğini elde ettin garip bir şekilde ama diğer hayatî şeylerin farkına varmadan. Bulduğun her fırsatta televizyonu kötüleyip yerin dibine soksan da yapmakta olduğun şey sadece kendini bir koltuktan seyretmekti. Umursamadan. Duyamadan. Müziğin sesini iyice yükseltip başka sesleri duyamayacağını düşünecek kadar salak olmana rağmen, senden çok çok salakların dahi farkına varabilecekleri basitlikte şeyleri görmezlikten geldin habire. Kavanoza farklı büyüklükte taşları doldurup aralarda boşluk görmemeyi diledin hep. Ama o boşlukları kumla kapatabileceğini düşünmeden sadece sonuca katlandın. Oysa bu sadece bir canının olduğu bir bilgisayar oyunu olamayacak kadar karmaşık değil ve yine aynı bilgisayarın kendisi kadar kararlı ve dakik. Sana daha ne söylenilebilir bilmiyorum. Umarım oturduğun koltuk rahattır. Ve keyiflice izliyorsundur kendini. Arada reklam falan koymuyorlar mı sizin kanala yahu? Bir saniye olsun düşünme payı bırakmıyorlar heralde sana. E sen ne de olsa onların tüm kainattaki yegane seyircisisin. Sana çalışmayıp kime çalışacaklar? Söz veripte tutmadıklarına mı yoksa? Güldürme beni.
