Zamansızlık hissini kaybetmek çok korkunç. Şahit olduğumuz, deneyimlediğimiz her şeyin adeta ilelebet var olacakmış gibi orada olması illüzyonu bir kez ortadan kaybolunca bir daha geri gelmiyor. Bunun güzel bir tarafı var ama: faniliğini daha iyi idrak ediyor insan. İlelebet yaşayacakmış gibi değil de bir gün öleceğinin bilincinde yaşayan her insan haddini yavaş yavaş bilmeye başlıyor. Ben de o insanlardan birisi oldum. Hayatımın son altı senesi çok verimsiz, çok berbat, şu an kafamı çevirip bakınca pişman olduğum binlerce şeyle dolu olarak geçti. Benim gibi içinde bir yerlerde asla tatmin edilmemiş bazı istekleri olup ömrü billah bunları aramakla mesai harcayan geri zekalıların akıbeti üç aşağı beş yukarı budur zaten.
Günün sonunda teselli bulabildiğim bir kaç şey var ama halen. Bunlardan birisi taa çocukluğumdan beri içimden bir türlü atamadığım insanla son bir kez daha karşılaşıp, bir el daha oyun oynamamız, yaklaşık 3.5 aylık bu hengâmenin ardından benim onun esasen ne denli karaktersiz olduğunu tekrar idrak edip 8 yıldır kendi içimde onu aklama ve masumlaştırma çabamdan vazgeçmem, ona olan özlemimin bende bir çeşit hafıza kaybı ve delüzyona sebebiyet vermesi sonucunda onunla alakasız adeta azize kıvamında bir kurgusal karakter yaratmış olduğum gerçekliğiyle yüzleşmem ve gerçeğin yüzüme olağan gücüyle çarpılması... Kendimce kazanç gördüğüm basit şeyler işte bunlar.
Şimdi zaman çok ilerlemiş, ben bunu az önce pencereden dışarı bakarken fark ettim. Yağmur yağıyor bugün, kapkaranlık bir hava var dışarıda. Benim nöronlar böyle ortamlarda aktive oluyorlar biliyorsun. Biliyorsun değil mi? Biliyor olman gerek. En az bir kişinin bu bilgiye sahip olması lazım. Yirmi dokuz yaşına gelmişim. Yirmi dokuz senenin ilk on senesini mazur görürsek geriye kalan on dokuz senede hiçbir halta derman olmamanın getirdiği o değersizlik ve lüzumsuzluk hissini her zerremde yaşıyorum. Fakat güzel bir haberim var, artık kendime sözler falan vermiyorum, bir gecede değişen hayatlara inanmıyorum, geçici bir motivasyon ile inanç arasındaki farkı da biliyorum.
Ben biraz ahmak olduğum için çok geç fark ettim her şeyi. Bazı insanlar var mesela çok akıllı, benden sekiz sene önce çakmış meseleyi tamamen. Negzel.
